غسل تعمید کلمات در ملکوت رودِ "صادق"من متولد ماه مهر/ یعنی که زندگی ام.../ دریغا که حقّ حیات/ در تاریکیِ سایه ها گم شد...صص. ۲۷ و ۲۸، پاییز زودرس✍️ زمستان خوانده ها/ ۱۷۵Winter Book Review 175مجموعه شعر کاتارسیس/ صادق کریمی .- اهواز: نشرِ هرمز، ۱۴۰۲پس از دستِ کم سه دهه سرایش خستگی ناپذیر، این "آخرین پیاده ی جهان" است که هم چنان صادقانه اتوبیوگرافی خود را عریان می نگارد:اعتراف می کنم:شجاعت در من نبودو گر نهبه تعداد مدادهای تراش خوردهسکوت نمی کردم.شعری را که به فرمایش حضرت حافظ باید "تَر" باشد و در برابر زمان غربال به دست، نو بماند وتاَثیرگذار: در هزارتوی بایدها و نبایدها بپاید را بنا به نیازی ازلی، هر بار سرخوشانه می خوانیم تا تلنگرها به ما بزند و دریچه های تازه ای برای تاَویل را بگشاید تا ما متفاوت ببینیم. شاهد این مدعا، حضور حافظ و ریتسوس، پوشکین، والت ویتمن و ژاک پره وِر در میان ما که آیندگان دیروزیم. و چرا راه دور؟ زمزمه های مستمر و گسترده تر الف. صبح که روزها بیرقِ دست هاست: راه بلد، آیینه دار ابدیت؛ و شب ها سنگ صبور دل هاست: شاعر تا در پستوی خانه ها عشق به پناه را تیمار بدارد...و من هنوز سروده های صادق کریمی( زاده ی ۱۳۵۱، آغاجاری، بزرگ شده ی شهر نفتزاد: هفتکِل و اکنون باشنده ی اهواز) را می خوانم و بوی نای تکرار را در آن ها حس نمی کنم.او بود که در کتاب تعطیلات(۱۳۹۸، نشر هشت) در دفاع از انسان، در برابر شقاوت شیطان، چنین سروده بود:باور کنید!دوای درد تاریخ طپانچه و قهوه نیست(ص.۷۱)منظورش از قهوه، همان قهوه ی قجری ظل السلطان های روزگار بوده که جانِ سران بختیاری و روشنفکران را گرفته است.بایسته می دانم به بررسی دو سال پیش خود در باره ی هنرِ شعری صادق کریمی اشاره کنم که بافتار

پا در رکاب ادبیات در جاده ی تاریخ، به جست و جوی حماسه ها✍️زمستان خوانده ها/ ۱۷۶Winter Review/ 176